Bij een overdag geschoten, goedbelichte foto is het histogram een mooie berg.

Een mooie vakantiefoto is net een muziekstuk, uitgevoerd door een symfonieorkest. Het bestaat uit lage, donkere tonen, gespeeld door contrabas en tuba. Piccolo en violen brengen hoge tonen ten gehore en een keur aan instrumenten zorgt voor het middengebied. Fotografen onderscheiden ook hoge, lage en middentonen. Door de nadruk te leggen op bepaalde tonen ontstaat een boeiende stijl van fotograferen.

In de muziek staat een toon voor een bepaalde klank. Sla een toets aan de linkerkant van het klavier aan en hij geeft een andere toon dan een toets aan de rechterkant. De tonen in een foto stellen geen klanken voor, maar helderheden. Hoe lichter een bepaalde tint of kleur, hoe hoger de toon. Wit is dan ook de hoogst mogelijke en zwart de laagste toon. In fotobewerkingsprogramma’s duiken de begrippen geregeld op; de kleurbalans aanpassen kan naar keuze alleen voor de middentonen gelden. Is de luchtpartij van een foto te licht, dan krijgen alleen de hoge tonen een lagere helderheid. Grote kans dat bij een goed belichte, overdag geschoten plaat het histogram een mooi bergje is. Alle toonaarden zijn aanwezig, maar de nadruk ligt op het midden; de middentonen komen het meeste voor. Hoge en lage schakeringen zijn ook vertegenwoordigd, maar niet overheersend. Een dergelijke foto krijgt het onvertaalde predicaat ”middle key” mee. De zogeheten ”key” beschrijft hoe het beeld is samengesteld uit licht en donker, het zegt iets over de gemiddelde helderheid.